Vrije Universiteit Amsterdam 2015

Medical, Nepal Pokhara

Marit Zuidema , vierdejaars geneeskunde, verbleef 8 weken bij Work the World in Nepal. Een week nadat ze terug kwam in Nederland werd het land getroffen door de aardbeving. “Je weet hoe weinig ze hebben, maar gelukkig gebeuren er nu weer mooie dingen.” Een gesprek over haar ervaring in Pokhara.

Marit Zuidema

Waarom heb je gekozen voor Nepal?

Ik wilde eigenlijk altijd al een keer naar Nepal, want ik ben gek op de bergen. Nepal staat daar om bekend natuurlijk.

Na mijn bachelor wilde eigenlijk wel op reis en dat wilde ik combineren met iets geneeskundigs. Er even tussenuit, maar toch op een andere manier iets leren om zo met meer zelfvertrouwen de masterfase in te gaan.

Work the World kwam ik tegen op Facebook en op school en zij boden ook nog Nepal als bestemming aan, zo vielen alle puzzelstukjes op z’n plek.

Wat heb je er gedaan op de afdelingen?

Ik heb op hele brede afdelingen mee gekeken: interne geneeskunde en spoedeisende hulp. Het was vooral een manier om voor mezelf te bepalen: wat vind ik leuk? Welke dingen vind ik interessant? Alles, maar dan ook echt alles is er anders. Zelfs dingen waarvan je denkt dat die toch overal hetzelfde moeten gaan, gaan daar anders. De rollen zijn ook heel anders en de familie is heel erg betrokken. Ik was met mijn nichtje in Nepal, zij is afgestudeerd verpleegkundige en hield zich veel minder bezig met de verzorgende taken.

Artsen hebben ook best veel te zeggen en veel autoriteit. Toch vertelden ze hun patiënten eigenlijk niks, ze leggen niks uit. Er was af en toe een Europese patiënt en die ging daar niet mee akkoord. Die vroeg dan waarom bepaalde behandelingen nodig waren en hoe ze werden uitgevoerd. Het was heel leuk om die verschillen te zien.

Wat zijn voor jou de grootste verschillen met geneeskunde in Nederland?

De meeste verschillen hebben met geld te maken en de invloed van familie. Als je op de Eerste Hulp binnen wordt gebracht, kijken de artsen eerst naar je en dan geven ze de familie een bonnetje om infusen, medicijnen en dat soort dingen te kopen. Dat moeten ze eerst doen: de artsen wachten op de spullen en dan gaan ze pas aan de slag. Je hebt je familie echt nodig.

Het was mijn eerste kliniekervaring, dan is het denk ik makkelijker om gewoon te accepteren. Ik heb wel veel verhalen van mensen gehoord, al afgestudeerde studenten die het vooral lastig vonden om te kiezen tussen mensen in Nepal en hun behandelingswijze in hun waarde te laten of juist in te grijpen.

Het was voor mij soms ook wel raar. Er lag een meisje dat eigenlijk op de IC moest worden geïntubeerd en er gebeurt gewoon niks. Dat zijn heftige beelden. Iedereen doet daar wat ze kunnen met de materialen die ze hebben, maar dat is vaak veel minder dan bij ons.

Hoe was het leven in Nepal?

Ik ben nog nooit zo ver weg geweest, dus alles was anders. Het is echt uit je comfort zone gaan! Je kunt veel van de verschillen leren en vooral ervan genieten. We kwamen aan op het vliegveld en het is daar zo chaotisch! De taxi rijdt ineens aan de andere kant van de weg, net iets wat je dan even niet gelezen had en er was beperkt stroom in de hotels. In het begin was het heel erg wennen, maar later kun je ontzettend veel daar.

Je kunt de bus laten stoppen op de plek waar jij wilt opstappen, je kunt onderhandelen over de prijzen, je leert meer over de taal en het eten, en je leert de leuke plekjes kennen. Ik ben er bijna 8 weken geweest. En dan kom je thuis in Nederland en is alles daar weer gek.

Het huis is echt heel gezellig. Ik zat er in het begin met 6 mensen en met zo’n klein clubje is het altijd leuk. Later zat het hele huis vol, maar dan nog is er altijd een groepje waar je bij past. De staf is er altijd en vraagt altijd hoe het met je is. Er is altijd iemand die naar je omkijkt. Prim, de taaldocent, neemt je heel erg mee in de cultuur. Twee koks en de schoonmaakster staan er altijd met een lach op hun gezicht. Het wordt al snel een soort familie en alles voelt heel persoonlijk.

We hebben elk weekend tripjes gemaakt en daar heb je ook wel de ruimte voor. De medewerkers in het huis helpen je met alles organiseren. Er ligt ook een super handig boek waar al je voorgangers in hebben geschreven wat je kunt doen en hoe je dat kunt regelen. Mijn hoogtepunten waren paragliden, National Park Chitwan en de Village Healthcare Experience!

En toen was er de aardbeving. Hoe was dat voor jou?

Ik was net 1 week voor de aardbeving terug. Het is heel gek dat er in een land waar je net bent geweest zoiets is gebeurd. Je hoopt gewoon dat alles goed is. Je weet hoe weinig ze hebben en tegelijkertijd weet je dat je niks kan doen. Je wilt het wel, maar het kan niet. Je hoopt vooral dat ze snel weer kunnen opbouwen.

Ik heb contact gehad met Work the World, die ons liet weten dat iedereen van de organisatie en de gastgezinnen veilig waren en ik zie veel voorbij komen op Facebook. Veel studenten waren tijdens de aardbeving ook in het veld aan het werk. Ik krijg er nog veel van mee via Prim, de taaldocent. Zij houden ons op de hoogte van wat ze opgezet hebben met het geld dat gedoneerd is. Er gebeuren nu weer mooie dingen, ik hoop dat alles voor het regenseizoen weer een beetje op orde is.

Hoe heeft Nepal jou beïnvloed?

Op medisch vlak weet ik nu gewoon hoe belangrijk het is om toch te proberen aan patiënten uit te leggen wat er gebeurt en waarom je iets doet.

Dat was een sterk contrast tussen toeristen en de lokale bevolking. Het is beter om als patiënt niet zomaar akkoord te gaan, maar juist meer over je ziekte te weten te komen. En ik heb geleerd dat je met heel weinig alsnog heel veel kunt doen. Ook al gaat het anders, ook daar worden heel veel mensen beter. Ook met andere methoden, die misschien niet de nieuwste zijn, kun je veel bereiken.

Persoonlijk heeft het me heel veel zelfvertrouwen gegeven. In een situatie die helemaal nieuw was, heb ik toch veel contacten gelegd. In een land dat zo anders is, toch je eigen weg weten te vinden. Ik heb heel erg geleerd dat cultuur in de mensen zit, ik snap nu bijvoorbeeld beter hoe lastig het is om je in Nederland als buitenlander ineens aan te moeten passen. Na 8 weken wilde ik zo graag een bruine boterham met hagelslag of kaas eten, dat gaat er niet uit. Ik ben een ervaring rijker, dit is iets wat ik niet meer ga vergeten.

Welke indruk blijft je voor altijd bij?

De mensen zijn echt ontzettend lief. Ik had het al veel gehoord, maar het is echt waar. De mensen in Nepal hebben zo weinig en zijn zo lief. Ze hebben altijd een glimlach op hun gezicht, ze willen altijd helpen en doen alles voor je. Nepali zijn heel trots op hun cultuur en daar vertellen ze heel veel over. Dat vond ik erg leuk. De mensen geven je zoveel in zo korte tijd. Dat is me echt bijgebleven.

Search Reviews