2017

Nursing, Sri Lanka Anuradhapura

Nienke Adema studeert aan Saxion.

Met mijn diploma net een week op zak, stapte ik in het vliegtuig. Ik kon niet geloven dat ik eindelijk aan het avontuur ging beginnen waar ik de afgelopen maanden zo naar uit had gekeken. Tijdens mijn opleiding was ik nooit op buitenlandse stage geweest. Toen ik een voorlichting van Work the World bijwoonde, wist ik dat dit mijn kans was om alsnog in een ander land ervaring als verpleegkundige op te doen – ondanks dat het dan geen stage meer zou zijn voor mij.

Nienke Adema

Toen ik goed had gekeken naar de verschillende bestemmingen, bleef ik twijfelen tussen Peru en Sri Lanka. Twee totaal verschillende landen en culturen met allebei genoeg mogelijkheden om ook na mijn tijd in het ziekenhuis nog te reizen. De doorslag gaf dat ik in Sri Lanka vier weken lang in het ziekenhuis kon zijn en in Peru maar drie weken, omdat ik in Peru eerst een cursus Spaans moest doen. Het plan was duidelijk: ik zou vier weken in het ziekenhuis meelopen en daarna nog twee weken gebruiken om door het land te reizen. Ik zou dan precies op tijd terug zijn voordat mijn master-opleiding in september zou beginnen.

De maanden voor mijn vertrek had ik meerdere malen contact met Work the World over de dingen die ik moest regelen voor mijn tijd in Sri Lanka (vaccinaties, visum, vluchtdetails) en wat ik als professional kon verwachten van het werk in het ziekenhuis. Via de MyTrip-page zag ik een paar weken voor vertrek hoe het huis en het ziekenhuis eruit zouden gaan zien. Mijn enthousiasme nam alleen maar toe!

Nienke Adema

Toen ik eenmaal was geland in Colombo en mijn backpack te pakken had, werd ik opgehaald door Chamikara: de airport representative vanuit Work the World in Anuradhapura, Sri Lanka. Mijn vlucht kwam al vroeg in de ochtend aan en we zouden pas in de middag vertrekken naar Anuradhapura zelf. Work the World had daarom een daghotel voor mij geregeld waar ik bij kon komen van de vlucht en even aan de warmte kon ontsnappen door de airconditioning in de hotelkamer. Na vrijwel de eerste vijf minuten die ik buiten had rondgelopen, stonden de eerste zweetdruppels al op mijn voorhoofd. Dat zou nog wat worden de komende zes weken…

Middags werd ik opgehaald om samen met drie andere meiden naar Anuradhapura af te reizen. Het klikte meteen en onderweg kregen we al volop het straatleven en de Sri Lankaanse natuur mee. Vol enthousiasme kwamen we ’s avonds aan in het huis in Anuradhapura en werden we ontvangen door alle andere meiden die hier ondertussen al een paar weken zaten. De volgende dag kregen we een rondleiding door de stad zelf en het ziekenhuis.

Met bijna 2000 bedden was dit ziekenhuis ongeveer drie keer zo groot als de ziekenhuizen waar ik in Nederland stage had gelopen.

Nienke Adema

De eerste twee weken zou ik meelopen op de Vascular Transplant Unit. Op onze eerste dag kregen we een presentatie van het hoofd van alle verpleegkundigen in het ziekenhuis. Er werd ons verteld hoe de diensten er hier uitzagen, naar welke afdelingen we zouden gaan en dat we ons proactief op moesten stellen als we het maximale uit onze tijd in het ziekenhuis wouden halen. Na deze presentatie werden we naar de afdelingen gebracht. De eerste dag was erg wennen. Ik was blank, overduidelijk Europees en had ook nog eens een blauw uniform aan dat erg afstak tegen de spierwitte pakjes van de lokale verpleegkundigen. Binnen no-time was ik de bezienswaardigheid van de afdeling. De verpleegkundigen spraken weinig Engels, waardoor het soms op handen en voetentaal aankwam als ik vroeg wat ik kon doen. Tegelijkertijd viel ik ook met mijn neus in de boter: de dag ervoor was er een beentransplantatie uitgevoerd en ik mocht gaan kijken bij deze patiënt op de Intensive Care. Tijdens mijn stages in Nederland had ik nog nooit de transplantatie van een ledemaat gezien. Dit werd uiteindelijk een bijzondere dag!

Nienke Adema

Die eerste dag kreeg ik ook al meteen de verschillen met de zorg die ik gewend was vanuit Nederland mee. Er zijn weinig middelen beschikbaar en álles wordt op papier gedaan. Het dossier van de patiënt hangt in een zakje aan het voeteneind van het bed en alle röntgenfoto’s worden uitgeprint en ook in dat zakje gedaan. Ondanks dat ze soms geen Engels durfden te praten, waren ze wel erg vriendelijk en hebben de artsen en verpleegkundigen ontzettend veel kennis en skills. Na een paar dagen hoorde ik er helemaal bij en mocht ik met ze mee ontbijten, gingen we samen thee drinken en moest ik als er een bruiloft was geweest – dit gebeurde bijzonder vaak – alle foto’s van het feest uitgebreid bewonderen.

Tijdens deze eerste twee weken heb ik vooral veel meegekeken tijdens wondzorg, infusen geprikt, bloed afgenomen en meegekeken tijdens operaties. Het laatste had ik nog nooit gedaan, maar het OK-personeel was ervan overtuigd dat ik goede assistentie zou zijn… Betrokken raken tijdens een operatie in plaats van aan de zijlijn blijven kijken was een hele nieuwe ervaring voor mij. Iets waar ik voornamelijk van schrok was dat patiënten met MRSA of andere zeer besmettelijke virussen of bacteriën gewoon tussen alle andere patiënten liggen. Het enige verschil is het bescheiden bordje met ‘MRSA’ dat aan de achterkant van hun bed hangt.

Nienke Adema

Na de Vascular Transplant heb ik meerdere dagen op verschillende afdelingen meegelopen: general medicine, general surgery, pediatrics, de NICU en de labour room. Vooral op general medicine en general surgery heb ik veel geleerd over slangenbeten, rabiës, dengue en andere tropische ziekten. Het hoofd van de general medicine heeft me meerdere malen het dossier van een patiënt gegeven, opdat ik vervolgens mocht vaststellen aan de hand van de beschikbare gegevens of een patiënt dengue had of niet. Echt klinisch redeneren! Doordat ik op zoveel verschillende afdeling kwam kreeg ik veel mee van de Sri Lankaanse zorg.

Tussen de weken in het ziekenhuis door, hebben we veel avond- of weekendtrips gemaakt. Na een uitputtende eerste week in het ziekenhuis, zijn we met onze rugzakken afgereisd naar het strand en hebben we ’s avonds cocktails gedronken tijdens een beachparty. Samen met de andere meiden zwommen we ’s nachts in de zee en zagen we de sterren aan de hemel staan. Alle herinneringen van de eerste week schoten door mijn hoofd en iedereen zei tegen elkaar hoe geweldig het was. We hebben dat weekend een olifantensafari gedaan, een Ayurveda massage gehad en de Pidurangala rots beklommen waar we een fantastisch uitzicht hadden. Daarnaast heb ik gedoken en kunnen genieten van al het prachtige koraal dat voor de kust van Trincomalee te vinden is. Tijdens het snorkelen en duiken hebben we schildpadden, rifhaaien en ontzettend veel vissen gezien!

Nienke Adema

Een ander weekend zijn we naar Kandy geweest en hebben we ook het Esala Perahera festival mee mogen maken. Hierbij wordt de tand van Boeddha tijdens een drie uur durende optocht van olifanten door de stad gedragen. We hebben de theeplantages vlakbij Nuwara Eliya bezocht, World’s End beklommen en de souvenirwinkels van Negombo afgestruind.

Na vier weken in het ziekenhuis was het tijd om afscheid te nemen van het Work the World huis en alle ontzettend lieve mensen die ik in Anuradhapura heb ontmoet vaarwel te zeggen. Gelukkig hoefde ik nog niet naar huis: ik had nog twee weken om écht vakantie te vieren en de rest van het land te zien.

 

Terugkijkend op dit avontuur ben ik zó blij dat ik dit heb gedaan. Het waren zes ontzettend intense en fantastische weken die mijn blik op veel dingen hebben veranderd. Mijn allermooiste herinnering? Om 04:30 opstaan om heel wat kilometers en uren later vanaf World’s End letterlijk naar het einde van de wereld te kunnen kijken. Onvergetelijk. Ik denk nog vaak terug aan Sri Lanka. Dit is één van de meest geweldige ervaringen van mijn leven geweest en zonder alle goede zorgen van Work the World was dit niet mogelijk geweest. Voor iedereen die twijfelt: deze indrukken en ervaringen zou ik nooit in Nederland hebben gehad. Het is het meer dan waard!

Search Reviews