2018

Medical, Zambia Lusaka

Polman, DaniqueDrie uur ’s nachts en zestien uur later dan gepland, maar eindelijk was ik aangekomen in het Work the World huis.

Ik baalde dat ik de hele introductiedag had gemist, was behoorlijk moe van de vertraging en toch ook heel blij dat ik er nu was.

De volgende dag zou ik een rondleiding door het ziekenhuis krijgen en ik had er veel zin in.

Mijn avontuur zou dan eindelijk echt beginnen!

Na een nachtje van drie uur stapte ik nog half slapend als elfde in het taxibusje dat eigenlijk gemaakt was voor zeven personen.

Het was een snelle manier om de huisgenoten te leren kennen. Het verkeer was gekkenwerk en we waren allemaal klaarwakker toen we bij het ziekenhuis waren.

Ik weet nog dat mijn eerste gedachte was: ‘dit kan toch geen ziekenhuis zijn’.

Het zag er zo oud en verwaarloosd uit.

Daarnaast waren er bijna geen artsen en verpleegkundigen te bekennen. James vertelde ons dat dit kwam omdat het een feestdag was.

Polman, Danique

En dus was iedereen vrij.

Toch was de rondleiding indrukwekkend om te zien en ik werd eigenlijk alleen maar nog nerveuzer om er straks echt te gaan meelopen.

Nadat we alle vijf de ziekenhuizen hadden gezien, gingen we terug naar het huis.

Daar heb ik nog even een rondleiding gekregen, aangezien ik het huis alleen nog maar in het donker had gezien.

Het was veel groter dan ik had verwacht en ik voelde mij er al snel op mijn gemak.

Tijdens het ontbijt voor ons eerste werkdag kon ik goed zien dat ik niet de enige was die zo zenuwachtig was.

Ik had er zin in, maar had ook geen idee wat ik kon verwachten.

Polman, Danique

We werden één voor één afgeleverd bij onze afdeling

Daarna kon ik echt beginnen op de cardiologieafdeling in het kinderziekenhuis.

Eerst liep ik mee met de grote rondes en daarna moest ik zelf kijken met wie ik mee kon lopen.

Gelukkig waren de dokters erg aardig.

Ik liep twee weken mee met twee jonge vrouwelijke artsen.

Zij probeerden mij zoveel mogelijk uit te leggen.

Op donderdagen moest onze afdeling ook de ‘admissions ward’ doen.

De eerste donderdagochtend kwam ik aan op de afdeling en er waren al allemaal artsen bezig met een jongen (dit was zeldzaam, want de meeste dokters kwamen niet eerder dan negen uur).

Polman, Danique

Het bleek dat hij een groot gezwel had in zijn hals, waardoor zijn luchtpijp werd dichtgedrukt.

Ik had deze jongen de dag daarvoor ook al gezien, maar toen had ik nog niet door dat het zo’n ernstige situatie was.

Hij kon helemaal niet meer normaal ademen en kreeg daarom maximaal zuurstof en medicijnen.

Hij zat in de ‘sniffing position’ en had een saturatie van 50% (!).

Eigenlijk moest hij geïntubeerd en naar de PICU gebracht worden, maar ze hadden geen intubatieset voor kinderen en de PICU zat al vol.

De artsen deden alles wat ze konden, maar dat was helaas niet veel.

Polman, Danique

De moeder en broer van de patiënt waren erg overstuur, maar familieleden van andere patiënten hielpen en troostten hen.

Dat vond ik eigenlijk heel mooi en op die manier zou je dat denk ik niet zo snel in Nederland zien.

Na een tijdje kregen we een telefoontje dat de OK hem kon intuberen en dat hij daarna toch naar de PICU gebracht kon worden.

Toen ging alles opeens erg snel.

Ik rende met Dr. Choga mee en stond versteld dat het jongetje niet van die gammele brancard is gevallen.

We zetten hem supersnel in de ambulance en Dr. Choga zei tegen mij: “let’s go!”.

Polman, Danique

Het werd een heel indrukwekkende en interessante ochtend.

Na meer dan acht uur meegelopen en niet gegeten te hebben, liep ik voldaan terug naar het algemene ziekenhuis om terug te gaan naar huis.

Die donderdag was zeker mijn gaafste dag in het ziekenhuis.

Het huis vond ik ook heel leuk.

De sfeer was super goed en het was leuk om in een huis te zitten met allemaal studenten die iets doen in de medische wereld.

Je kan niet alleen veel van elkaar leren, maar het is ook fijn dat je jouw ervaringen kan delen met mensen die ongeveer hetzelfde doen.

Polman, Danique

Daarnaast was het ook heel erg leuk om al die verschillende verhalen te horen en te weten wat zij allemaal meemaakten in het ziekenhuis.

Ook konden we ons samen verbazen over het gebrek aan privacy, de niet zo steriele materialen en de chaotische, papieren dossiers.

En wanneer we niet met het ziekenhuis bezig waren, deden we spelletjes of zaten we gezellig op het terras.

De BBQ-nights waren natuurlijk extra gezellig en leuk: eerst lekker eten (bedankt Koko!) en daarna dansen op Afrikaanse muziek met iedereen inclusief het lokale team.

In het weekend waren we vrij.

Ik ging samen met alle nieuwe studenten naar Livingstone.

Zaterdag gingen we om zeven uur weg voor een water- en landsafari in Botswana.

Polman, Danique

Om daar te komen moesten we ook de Zambezi rivier met het vierlandenpunt van Zambia, Botswana, Zimbabwe en Namibië oversteken.

Ben ik toch even in vier Afrikaanse landen geweest!

Onderweg naar Chobe National Park zagen we al wat dieren, maar dat was niet te vergelijken met wat we zagen tijdens de water - en landsafari.

We hebben op de neushoorn na de ‘Big Five’ kunnen spotten en hebben daarnaast nog heel veel andere wilde dieren van heel dichtbij gezien.

De dag daarna gingen we eindelijk naar de Victoria Falls, onbeschrijfelijk mooi! Ik snap dat het een wereldwonder is, want het was echt heel indrukwekkend.

Polman, Danique

Dit weekend was dus ontzettend gaaf en het was leuk om dit met z’n allen te doen.

Een echte aanrader als je naar Zambia gaat!

Ik heb in mijn tijd in Zambia meer kennis opgedaan dan in mijn eerste twee jaar Geneeskunde in Nederland.

Daarnaast heb ik ook nog eens heel veel kunnen leren over Afrika, andere culturen en over hoe de zorg er aan toe gaat in een land als Zambia.

In heb ontzettend genoten in het ziekenhuis, in het Work the World huis en in Livingstone en zou het heel graag allemaal nog eens over willen doen.

Voor mij was het een groot avontuur dat ik niet snel zal vergeten!

Search Reviews